As cores do outono

Viñao | Flickr

Non podo evitar pasear por un parque e non lembrar o ben que sentan as cores do outono sobre a túa pel.

A vida (e as relacións)

A vida é coma un campo de batalla, aínda que nunca ten fin: É preciso loitar, pero ao fin e ao cabo imos morrer. Só intentaremos que o noso bando e as nosas crenzas perduren no tempo e sexan axudadas por nós.
O resto de persoas forman parte do exercito. Non todos son facilmente identificables no referente ao seu bando, e debemos procurar andar sempre atentos.

Irlanda 2010

Moitos dos nosos compañeiros caerán no camiño, perderémolos de vista, fallarannos en batallas clave e ata poida que nos toque loitar contra eles noutro tempo. Pero iso non debe debilitarnos.
Saímos coa batalla perdida e sen nada que perder, polo que toca ir a por todas. Isto non significa dálo todo por perdido ou esquecernos de que debemos preparar o futuro. Debemos ter coidado a cada paso que damos de non deixar pegadas nos prexudiquen máis adiante, e debemos procurar ser honestos e legais cos nosos compañeiros.
De tódolos xeitos, cada un ten a súa estratexia nunha batalla, pero eu penso que isto é máis ou menos así...

Ola!

Boa noite!

Todo o mundo sabe que cando un inicia un blog ten que haber unha entrada que o "desvirgue". O certo é que hoxe tiven abondo en pensar nun nome para isto, que tan só é un xeito de liberar pensamentos e presentarllos ao mundo (a quen os queira ler).

Xustificarei o título, como ven sendo tradición na meirande parte dos blogues que eu coñezo: Vento mareiro é o vento do mar, a brisa fresca que penetra cara o interior. É un aire que che dá a vida e che enche o peito de vigor. Isto non intenta ser iso, posto que é imposible, só que era necesario escoller un nome e pareceume axeitado. A dirección sen o guión (posto que isto é http://vento-mareiro.blogspot.com) estaba ocupada e parece ser de alguén que coma min sentiu a gana de abrir un blogue, mais leva 5 anos sen pasarse por el, probablemente. Podedes comprobalo aquí.

Ala, ata a seguinte entrada!