Toda morte prematura é un asasinato

Só pido perdón polas veces que non me chega a paciencia ou o coñecemento.

Eu e as cancións (un proxecto de cantautor)

É tarde e estou lixeiramente agobiado dende hai unhas semanas e incluso meses. Estou repasando algúns dos temas que compuxen. Case todos son lentos, perfectos para unha noite máis de morriña. Hainos que me parecen realmente bos, pero non son obxectivo: coñezo a historia que hai detrás deses acordes e a canción queda relegada a ser un acceso directo ás lembranzas dos meus miolos. Probablemente é nas cancións onde máis sincero e máis mentireiro fun, ambas a un tempo, na miña vida. A maxia da arte, supoño.

Encántame ver e notar a evolución, o paso do tempo, contextualizar a creación das cancións na miña vida. Algunhas correspóndense con épocas moi felices, outras con épocas tristes. As máis recentes están desubicadas nese sentido. Iso si, pensaba que no que vai de 2014 non tivera tempo para min e acábome de sorprender con varios temas case completos. Outros, porén, levan xa varias versións dende que os escribín por primeira vez e aínda non cheguei ó estribillo. Déixoos para máis adiante.

Algún día amosarei algúns deles ó mundo. Outros nunca sairán de min e deste disco duro. No mellor dos casos, poderá velos (oílos) algunha boa amizade ante a que non me importe espir a miña alma. Porque canto mal, pero canto para min. Permítomo. Nas cancións máis vellas tiña voz de pito, mais quero crer que agora xa son un home feito e dereito (e iso que daquela xa conducía máis que o tractor, manda carallo). Pero, en fin, antes de ensinalas hai que ensaialas... facer ben as cousas. Cústame moito, non sei se chegarei a dar un concerto algún día. Pero gravarei un disco, iso si que non o dubido un pelo. E, polo de agora, terei dúas colaboracións de luxo. Ela e el nin me coñecen, pero estou seguro de que colaborarán gustosos. Malia todo, tocar cancións tristes gústame. Ponme ben contento, aínda que barruce e non sorría.

Outra noite de morriña

...na que me apetecía escribir aquí máis non tiña nada que dicir. Morriña da azul e branca do mar, da verde e marrón da terra, da amarela da area e das claras e vellas estradas mal asfaltadas ("pistas", que lles chaman). De camiñar dende a carrALÍ ata valcACOLÁ con miña MAI e meus IRMAUS. Pf, isto si que é SER HUMANO. Marcho a deixar de selo un pouco mentres estudo. Ata cando volva a sentirme humano.

Se non vou a Bueu nun bou, non vou, nin inda que baixen buscarme os anxos. E para estimular ós sentidos a cumplir a súa función, proben con isto.

Que pasen cosas

Pasaron cousas. E a historia ás veces repítese. Ela é el, el é ela. Non somos un, aínda que a momentos o pareza. Inda así, serán futuros bos recordos, asegúroche que merecerá a pena. E, se todo falla... unha pizca de rock'n'roll.

Llevamos ya más de un mes, yo tengo problemas
pero se hacen pequeños si estoy con ella.
Confiesa que no le van los rollos modernos.
Pero me advierte que no me crea que esto va en serio.
[...]
Acabaremos mal, pero eres tan hermosa
que aquí lo normal es que pasen cosas. 

Extracto de "Que pasen cosas", Rafa Pons 

Fluzo - Mundo verde

Soñei con plantas de lume esta noite, querían arder e desface-lo mundo verde, coma un par de merda que choraron o meu sinte, sentía todo tan distinto do diferente. Fóra é todo triste, canciós do cowboy vasco puñéronme a pensar por que todo era tan seco. Que tendes morriña cando mercade-lo tabaco? Se todo é tan guapo, o meu cu é un espello.

E moitos preas e ignorantes falan doutros lugares onde chove viño e vives nun orgasmo continuo; o brillo das luces cegou os seus ollos... eles son os que non teñen collós. E mollo os pés tódolos días e as flemas son os meus taras, expandindo os meus conceptos coma un anxo que cuspe merda. A herba orballada calmará os nosos calcañares antes, que todos somos compañeiros de viaxe. Ninguén pode comprar o aire, todo estará ardendo, non quero moverme ata que todo caia e morra decadentemente. Pasar por riba da morralla, pisar a bosta moderna que cagan por riba nosa homes de traxe elegante. McDonalds ou Burger King, escolle o teu futuro; están por todas partes, queren comelo todo hoxe que aínda anda a dispacio, que podemos desfrutar do que nos regala a terra. Respira o mundo verde, non remuíños de area. Que chova, hostia, que chova! Eu son feliz sendo triste.

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Hai tempo que ta vendido, pero eu non sei que pasa que a xente namais que chora cando veñen as desgracias. Nós non comezamos isto, bótalle as culpas aos fachas; somos outra peza da máquina, choiantes da esquina, furando na mina, fumando ducados no mundo mollado en gasolina. Sarandongo, apura que mañá éche domingo, e os teus fillos escacharán con letras como esta. Imos enchernos de churrasco antes que os porcos non teñan cabeza, con viño do país, da casa dos nosos pais. Cando o mal ataca na raís, xa vai o carballo pra o carallo. O sal da vida estache no detalle. Que buscas? Ti que podes, que fas, que non te moves? Non sei que lle ves a eses lugares... o que sae cada noite nos teus soños, mundo verde. Apura antes que sexa tarde.

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Soñar, desexar, atreverse

"Locos por quemarse en el volcán bajo tu vientre. Locos por ahogarse en el mar de tu saliva."

Rock Bravú - A paixón que queima o peito

Os Rastreros

"Dos pinchos e das flores do toxo máis agreste, 

do monte máis salvaxe. 

Da calor e dos aromas da augardente e da queimada,

que teiman do orballo e das xeadas nos osos.

Dos aquelarres en covas, en noites perdidas,

con bruxas e trasnos danzando por riba do lume.

Das pedras nos balados, nas cabezas e nas gadañas,

crabuñando o asubío de algún cantar popular.

Das guitarras compradas coa primeira paga do paro

ou da economía somerxida.

Do tabaco de batea adulterado con aromas tropicais. 

Do amor, do odio, da frustración

ou dunha borracheira de vatios nun alambique clandestino. 

De todos eses sitios e de moitos máis,

naceu, cun aturuxo na boca, este rock tan noso... SEN CAPAR"

Manifesto Bravú

David Bisbal cantando en galego [tema inédito]

Corrupsión na Esclavitud!!

Nota: o tema orixinal é dos Drinkin Tinto. Báixao aquí (Clic dereito -> Gardar ligazón).

Ruxe Ruxe - Adiante

O tempo pasa, e é que o tempo non para
Mentres arredo das nostalxias do pasado, pero
os cemiterios vanse enchendo de amoras
o corazón vai baleirando de amizades

E a cada paso, malia cada mal momento
Miro de erguerme, póñome en pé e berro

Adiante!
Adiante, sempre adiante!
Adiante!
Adiante, sempre adiante!
Adiante!
Adiante, sempre adiante!
Adiante! Adiante!

E ás veces son monstros enormes que dan medo
E ás veces son pantasmas que se meten dentro
Dentro de min, no máis profundo do cerebro
E roen todo, esgazan rompen, rachan todo

E a cada paso, malia cada mal momento
Miro de erguerme, póñome en pé e berro

Adiante! Adiante!
Adiante, sempre adiante!
Adiante! Adiante!
Adiante, sempre adiante!
Adiante! Adiante!
Adiante, sempre adiante!
Adiante! Adiante!

[Solo]

E ás veces cambia o tempo e dóeme todo
e caio ao chan e peto forte contra o fondo
E noqueado, collo aire nos currunchos
Limpo as feridas, paro a conta e loito

E a cada paso, malia cada mal momento
Miro de erguerme, póñome en pé e berro

Adiante! Adiante!
Adiante, sempre adiante!
Adiante! Adiante!
Adiante, sempre adiante!
Adiante! Adiante!
Adiante, sempre adiante!
Adiante! Adiante!
Adiante, sempre adiante!

Imaxino a deshora

Estaba mexando (sen ser burdo nin banal, é o que hai) e escoitei unha gaita. A triste melodía fíxome recordar. Triste unha gaita? Non tal, pero si morriñenta. O caso é que en canto rematei a necesidade fisiolóxica, sentín a necesidade de saber quen compartía gustos tan non-comerciais comigo. Asomeime á fiestra e busquei. O entrañable son parecía provir da parte esquerda do andar de arriba. E alí se dirixiu a miña mirada. Unha ventá aberta e unhas antigas cortinas protexendo o cuarto. Pouco máis.

Imaxinei. Claro, imaxinei. Quen vive aí? Neste edificio hai de todo, dende estudantes a traballadores e xubilados. Quen carallo podía estar a ouvir ese CD que saíu fará un par de meses? Imaxinei. Dende logo, alguén da miña idade. Unha rapaza, seguramente. Seguramente? Non, está claro. De longo cabelo louro. Bu... qué guapa! (e a canción, tamén). Non só é un gran álbum, é unha declaración de intencións. Foder, buscando lonxe o que tiña ao ladiño. Pois nada, non imos deixalo pasar...

-          Hei!! Tremenda canción

Non debía tardar en asomarse. E cumpriu.

-          Ola! Está moi ben, si.

-          Algo tristeira, non si? Chámome Miguel.

-          Eu chámome ...

-          ..., bonito nome! (mentín; a quen lle gusta ...? Por favor, qué hortera!)

-          Grazas.

-          Pois eu tócoa. E esta canción na guitarra tamén (ou algo así, non recordo ben)

-          Eu canto e tócoa tamén. Cando queiras tócocha.

-          Mola, tocámola xuntos?

-          Vale!

Por desgraza, isto nunca chegou a transcender nin a cumprirse. Comezaba a cravar o cóbado no marco, e iso levoume a deixar de imaxinar.

Seguín alí, pero mirando ao horizonte. Non quería que se alguén se asomaba á xanela me collese mirando para ela! 

En fin, cousas de tímidos. O caso é que sentín a morriña da canción, pero tamén da vida. Mágoa non ter o valor de berrar a quen se atopase tras aquelas rancias cortinas sepia. Seguirei escoitando ese disco a soas mentres me evoca lembranzas non vividas. Imaxino.

Zënzar - Caneando Ruainas (con letra e tradución)

Caneando Ruainas é o nome dun tema do disco "A Tribu", dos decanos do rock galego, Zënzar. Trátase dun tema escrito en barallete, xerga empregada polos afiadores no pasado para falaren sen seren entendidos polos demais.

A letra está copiada de oído, así que poida que teña algún fallo. A tradución realiceina a partires deste dicionario de barallete que atopei na rede. Non aparecen todas as palabras nin me aventurei demasiado coas traducións, prefiro que a complete alguén que saiba máis do tema (algún afiador na sala? Algún membro de Zënzar?). Porén, é sinxelo imaxinar as palabras que faltan (en negriña) e descifrar o significado da canción.

Actualización 24-10-15
Grazas aos comentarios de Alexandre Galiza nesta mesma publicación temos unha tradución máis completa :)

Zënzar - Caneando Ruainas

Caneando ruainas a voltas de tarazana
nun moro do meu maquino atopei unha belena

A súa garlea é dulzórreo, os seus míreus son o mar
Eu só che quero mizcar

Es mutila do varante pensa que te vou melar
Meu labreño é moi distinto do teu bato e lapetar

Apecataches que comenda ti quixeras esgueilar
Ti que eres miña naceira temonos que anibiar

E teu bato xa sospeita que ti te queres lascar
Avisou aos seus compinches que me tiñan que zoupar

A belba está nas grelas, vémonos no zagarral
Cando baixe a da gaurra témonos que camuzar

A súa garlia é dulzorreo, os seus míreos son o mar
Esmitila do barante pensa que te vou melar
Ti que eres miña nanceira, témonos que anubrar
avisou aos seus compinches que me tiñan que zoupar

E agora, imos coa tradución:

Zënzar - Camiñando polas rúas

Camiñando polas rúas a voltas de afiador
Nunha aldea do meu camiño atopei unha muller

A súa boca é azucre, os seus ollos son o mar
Eu só te quero bicar

Ti es a nena do alcalde, pensas que te vou roubar
O meu labor é moi distinto do do teu pai e do dos ladróns

Confesaches que comenda ti quixeras escapar
Ti que eres a miña ama temonos que esconder

E teu pai xa sospeita que ti queres fuxir
Avisou aos seus compinches que me tiñan que zoupar

A garda civil está nas grelas, vémonos na maciñeira
Cando baixe a lúa témonos que camuzar

A súa boca é azucre, os seus ollos son o mar
Eres nena do alcalde, pensas que te vou roubar
Ti que eres a miña ama temonos que esconder
avisou aos seus compinches que me tiñan que zoupar

Manifesto (anti)comunista

A miña vida non será moita cousa, pero é miña.

...Lo tengo todo teniendo nada...

A Raíña do Vento (Miguel Alonso)

Voou sen máis bandeira que as súas cadeiras nesta fuxida
sen punto de partida nin fin de viaxe.
Feliz por verse soa sen un “perdoa” en cada día,
con mil mentiras por equipaxe.

Fuxiu e coroouse raíña do vento,
que lle levanta a saia a Marilyn.
Escapou disfrazada dos seus mellores momentos,
de boneca rusa con aire de Steve McQueen.

Por fin os tempos cambiaban, no CD cantaba o vello Bob Dylan
Coma unha laraiña, coma un futuro.
Café para non ficar durmida por se acaso a vida lle sorría
E non perderse cada día en tempos escuros

Fuxiu e coroouse raíña do vento,
que lle levanta a saia a Marilyn.
Escapou disfrazada dos seus mellores momentos,
de boneca rusa con aire de Steve McQueen.

Fuxiu e coroouse raíña do vento,
que lle levanta a saia a Marilyn.
Escapou disfrazada dos seus mellores momentos,
de boneca rusa con aire de Steve McQueen.
De nena boa con aires de James Dean.

Podes descargar a canción aquí.

Ben sei que ti me queres

Clic na imaxe para descargar o CD de balde

Ben sei que ti me queres... ben sei que ti me queres, pero quéresme mal!

A banda desenhada (entre o Leo e o mamoneo)

Cando camiño pola rúa, normalmente vou inmiscido nos meus pensamentos e moitas veces acabo tatareando unha canción. Hoxe ía pensando na lingua e nunha posible tradución do verbo querer ao castelán, pero é complexo. En castelán non podes querer mal, mais en galego si.
Hai que ver qué xenio e maldade temos os galegos!