Realidade

Que se espeta brutalmente ás oito e media na túa faciana.

As cores do outono

Viñao | Flickr

Non podo evitar pasear por un parque e non lembrar o ben que sentan as cores do outono sobre a túa pel.

Eleccións galegas 2012

Imaxe orixinal

Esto son un galego, un inglés e un francés. Di o inglés "En London, tenemos el Big Ben, con 98 metros de altura. A ver quen o pasa polo cu". Nisto que di o francés "Pues en Paguís tenemos la Togue Eiffel, con más de 300 metgos de altuga. A veg quen a pasa polo cu". Nisto que vai o galego e vota ao PP.

Rock Bravú - A paixón que queima o peito

Os Rastreros

"Dos pinchos e das flores do toxo máis agreste, 

do monte máis salvaxe. 

Da calor e dos aromas da augardente e da queimada,

que teiman do orballo e das xeadas nos osos.

Dos aquelarres en covas, en noites perdidas,

con bruxas e trasnos danzando por riba do lume.

Das pedras nos balados, nas cabezas e nas gadañas,

crabuñando o asubío de algún cantar popular.

Das guitarras compradas coa primeira paga do paro

ou da economía somerxida.

Do tabaco de batea adulterado con aromas tropicais. 

Do amor, do odio, da frustración

ou dunha borracheira de vatios nun alambique clandestino. 

De todos eses sitios e de moitos máis,

naceu, cun aturuxo na boca, este rock tan noso... SEN CAPAR"

Manifesto Bravú

Grr...

Hoxe mandei unha mirada lasciva en broma e lembreime de ti en serio.
Bótote de menos.
Grr.

Querer querer

Por sorte, neste preciso momento, non quero que me queiran; quero querer.

Melancolía

 - E se tropezo e non consigo chegar? Se resulta ser unha cagada?
 - Entón terás que voltar coa cabeza baixa.
 - ...Ou evito marchar con ela alta.
 - É unha opción, pero anulas a adrenalina. Se finalmente o consigues, non desfrutarás da recompensa. Vivir coa cabeza gacha é unha merda.
 - Vaia dilema...

Cousas sen as que non saio da casa

- A carteira
- As chaves
- O móbil
- A túa lembranza

Boa filosofía

Cando non podo estar con quen amo, intento amar a quen está comigo

Lois Pereiro

Lino aquí.

Amor e sangue en Chiapas

Ando á procura dunha ollada súa
que me confirme a fé que teño nela
e avanzo a cegas coa maior firmeza
noutra rebelión xusta que interna
nunha urxente esixencia de certezas
para este corazón revelde e zapatista
obrigado a loitar polo evidente
cunha serea furia
antiga e sabia  

Desde o amor que resiste ó que reprime
con ella por compaña como antes
ou eu só ben armado de nostalxias
deixareime invadir de sangue  maia
para que retorne á sua propia terra
ou consiga vivir outras mil vidas
en loita contra o mundo
se é preciso
crebándolle o pescozo
e desviando
á historia do seu curso
xunto coas mesmas víctimas
de sempre 

Lois Pereiro

Poesía última de amor e enfermidade

Visto en Envolventes as palabras.