Descoñecida,

Gustaríame coñecerte na rúa, un día calquera, porque é cando agasallas a túa máis fermosa mirada: a sincera.

Comprensible

understanding 21 | kruzul

Achégaste. Tremo.
Sorrisme. Tremo.
Un agarimo? Tremo.
Aloumíñasme. Tremo.
Buff... bícasme. Tremo.
Síntote. Tremo.
Quérote... tremes.

(hai xa tempo)

Meu cuarto, meu cálido recuncho

Strange Dream | Shari Chankhamma

Meu cuarto, meu cálido recuncho,
gústasme inda así, sen calefacción.

Pago por ti, gustosamente,
por terte segura e aberta,
fechadura que non precisa de ferrollo.
Os que pasan diante respectante, malia querer botarche o ollo.

Recuberto de pósteres, pequeno de máis.
Ordenado de cotío, por necesidade.
Gardas pensamentos de forma estritamente confidencial,
e bailes, e sexo.

Meu cuarto, meu cálido recuncho,
es o motivo de non acadar a loucura, por ti manteño a cordura.

Non desvelas murmurios nin acordes baixiños,
mantés o meu segredo.
Posúes soños e pesadelos, e repártesmos cada noite.
Posúes sono e cansazo, e repártesmo paseniño se fico no teu interior.

Estimo ter a túa fiestra, malia o noxento formigón que hai tras ela.
Estimo tela cando escoito caer fóra chuzos de punta.
"Que se fodan", penso baixo as mantas.
E cando me ergo, pásolle os dedos e xa sei se orballou.

Meu cuarto, meu cálido recuncho;
e non habitación, que se vexa  que algo aprendín este ano.
Quéixome do que te rodea, pero cando marche, hei ter saudade de ti.

Soñar, desexar, atreverse

"Locos por quemarse en el volcán bajo tu vientre. Locos por ahogarse en el mar de tu saliva."

Ti es quen fai soar as cordas

Abrollando | Flickr

Cantas cancións falan de ti, e cantas de outras. E nunca saberás cales che corresponden. Quizais, nin sequera cheges a escoitalas. Quizais, nunca saian fóra do meu cuarto e dunha guitarra. Sexa como sexa, grazas (ou maldita sexas) por ser o xermolo do que agroman algunhas das miñas cancións.

Lembranzas

Foto: Lauracalvinho

Se souberas a de veces que me lembro de ti chamaríasme enfermo. E con razón.

Adeus, 2012

Adeus, 2012. Ano da miña segunda (e derradeira, quizais) maioría de idade. Como aquilo que din de que nos últimos 100 anos avanzamos máis que no resto da humanidade, isto é algo parecido. Parece mentira que só pasase un ano nestes últimos 12 meses. Vivín en tódolos sentidos posíbeis. A crise económica non foi máis que gasoil para o maxín e gasolina para o sangue. Rabia condensada en ideas que se achegan á madurez que nunca tiveron, e ideas que naceron da madurez que a rabia outorgou. Se hai un ano tiña claro de que estaba máis orgulloso do conseguido na vida, agora dubídoo. Esa é a demostración final de que foi un bo ano.

Son máis feliz do que o fun nunca, creo. Xa sabía que a felicidade se atopa nun, pero para chegar a ela deixei de lado as présas para pór en valor o camiño máis interesante. Aprendín que o medo se supera enfrontándose a el, inda que non sempre sexa fácil. Con tres collóns, como dicía o outro. A timidez non leva a ningures, pero é necesaria. Aprendín que a vida é fodida pero non lle din máis voltas. Ante a dor, respondo “Frío como una llave”. Antes os nervios alleos, respondo con tranquilidade. Ante os propios, como podo. “Sempre adiante”, é a única filosofía válida.

Tamén coñecín. Moito. Xente e lugares. Viaxar é incríbel e necesario. A soidade é preciosa en moitos momentos, pero as persoas tamén. O 2012 presentoume xente marabillosa que xamais esquecerei, ó igual que pailáns que xa non recordo. Queda o bo, xente que me ensinou a ser eu sen querer. Queda tamén xente que só fica comigo mentres durmo, pero que é suficiente.

Esta viaxe que leva o tren do azar no que montei hai 20 anos fará mañá unha nova parada non facultativa que rematará cun dos traxectos máis interesantes do que leva a viaxe. Ademais, foi coa mellor compaña e de grandes vistas. Espero que, a partir de agora, se alguén toma asento ó meu carón teña bo coidado cos soños que aí viaxan.

“Medrei, grazas a aquilo e a algo máis”

Soños incontrolábeis

Foto: Douglas Brown

...Que algún empresario me esperte
que estou farto de soñarte...

Realidade

Que se espeta brutalmente ás oito e media na túa faciana.

As cores do outono

Viñao | Flickr

Non podo evitar pasear por un parque e non lembrar o ben que sentan as cores do outono sobre a túa pel.