Sobre a estrea do Cine España, en Lugo

Isto é o que se puido ler no xornal lucense El Progreso sobre a inauguración do Cine España. Cómpre advertir que o nome inicial sería Cine Xolda, pero as forzas franquistas impuxeron aqueloutro nome, "moito máis patriótico". A información e o extracto están obtidos do libro "O Cine en Lugo, 1897-1977", de Fernando Arribas Arias.

"...la primera sección se celebró a las siete y media de la tarde, cuya recaudación fue entregada íntegra al Sr. Gobernador Civil para fines patrióticos.
La sala se veía muy concurrida, tanto en las localidades bajas como las altas.
El cine España está, dentro de la mayor sencillez, muy bien de presentación y tiene una gran cabina.
Toda la obra se ve magníficamente terminada, habiendo recibido ayer el arquitecto Sr. Maquieira muchas enhorabuenas, así como la Empresa. Por nuestra parte, se la reiteramos a todos con efusión.
En la función inaugural hubo de pasarse en primer término un cristal con la cruz de Santiago y la inscripción «¡Viva España!». En este momento se oyeron muchos aplausos.
Luego se exhibió Romance Portugués, película magnífica en fotografía y en la que se presentan las típicas costumbres del campo de la vecina y acogedora nación por la que hoy España entera siente una desbordante simpatía. El «film» gustó muchísimo a la numerosa concurrencia, que apreció satisfecha las buenas condiciones del aparato proyector «Erko Arnós» con que cuenta este salón..."

 El Progreso, 22-XI-1936

Inmóbil

Alí estaba eu, inmobilizado, consciente de ter chegado a aquela situación por falta de previsión. Hai quen atribúe o refrán “xente nova e leña verde, todo é fume” a este tipo de cousas: actuar con rapidez, sen pensar. A miña situación non era sinxela, pero debía facer algo canto antes. É incrible a de cousas que se che pasan pola cabeza nese momento: só un par de horas antes era un home perfectamente libre, un rapaz máis nesta cidade. Porén, naquel momento, estaba nunha calella sen saída, nun labirinto do que é imposible saír con dignidade, facendo as cousas ben. Era máis consciente que nunca de que, malia non estar preso a onde estaba sentado, levantarme non era unha opción válida, as consecuencias poderían ser nefastas.

Pensei berrar, pero sería en van: a cavilla estaba botada por dentro, e é inútil intentar abrilo dende fóra. Ademais, non quería que, de haber alguén naquel antigo edificio, me visen en tan deplorable estado. Sei ben que é puro orgullo, pero o caso é que preferín quedar alí antes que perder a miña dignidade. E non me arrepinto. Se ledes isto é porque, grazas ó enxeño, logrei saír íntegro daquela situación. E é que tampouco se trabuca moito aqueloutra frase feita que fala de “ser máis listo que a fame”, posto que ata que non existe a verdadeira necesidade, a cabeza non rende ó 100%.

Como conseguir fuxín daquela endiañada situación é un segredo que levarei á tumba. Iso si, déixovos un consello: antes de ir cagar, comprobade que inda queda papel!!

Descoñecida,

Gustaríame coñecerte na rúa, un día calquera, porque é cando agasallas a túa máis fermosa mirada: a sincera.

Comprensible

understanding 21 | kruzul

Achégaste. Tremo.
Sorrisme. Tremo.
Un agarimo? Tremo.
Aloumíñasme. Tremo.
Buff... bícasme. Tremo.
Síntote. Tremo.
Quérote... tremes.

(hai xa tempo)

Meu cuarto, meu cálido recuncho

Strange Dream | Shari Chankhamma

Meu cuarto, meu cálido recuncho,
gústasme inda así, sen calefacción.

Pago por ti, gustosamente,
por terte segura e aberta,
fechadura que non precisa de ferrollo.
Os que pasan diante respectante, malia querer botarche o ollo.

Recuberto de pósteres, pequeno de máis.
Ordenado de cotío, por necesidade.
Gardas pensamentos de forma estritamente confidencial,
e bailes, e sexo.

Meu cuarto, meu cálido recuncho,
es o motivo de non acadar a loucura, por ti manteño a cordura.

Non desvelas murmurios nin acordes baixiños,
mantés o meu segredo.
Posúes soños e pesadelos, e repártesmos cada noite.
Posúes sono e cansazo, e repártesmo paseniño se fico no teu interior.

Estimo ter a túa fiestra, malia o noxento formigón que hai tras ela.
Estimo tela cando escoito caer fóra chuzos de punta.
"Que se fodan", penso baixo as mantas.
E cando me ergo, pásolle os dedos e xa sei se orballou.

Meu cuarto, meu cálido recuncho;
e non habitación, que se vexa  que algo aprendín este ano.
Quéixome do que te rodea, pero cando marche, hei ter saudade de ti.

Soñar, desexar, atreverse

"Locos por quemarse en el volcán bajo tu vientre. Locos por ahogarse en el mar de tu saliva."

Ti es quen fai soar as cordas

Abrollando | Flickr

Cantas cancións falan de ti, e cantas de outras. E nunca saberás cales che corresponden. Quizais, nin sequera cheges a escoitalas. Quizais, nunca saian fóra do meu cuarto e dunha guitarra. Sexa como sexa, grazas (ou maldita sexas) por ser o xermolo do que agroman algunhas das miñas cancións.

Lembranzas

Foto: Lauracalvinho

Se souberas a de veces que me lembro de ti chamaríasme enfermo. E con razón.

Adeus, 2012

Adeus, 2012. Ano da miña segunda (e derradeira, quizais) maioría de idade. Como aquilo que din de que nos últimos 100 anos avanzamos máis que no resto da humanidade, isto é algo parecido. Parece mentira que só pasase un ano nestes últimos 12 meses. Vivín en tódolos sentidos posíbeis. A crise económica non foi máis que gasoil para o maxín e gasolina para o sangue. Rabia condensada en ideas que se achegan á madurez que nunca tiveron, e ideas que naceron da madurez que a rabia outorgou. Se hai un ano tiña claro de que estaba máis orgulloso do conseguido na vida, agora dubídoo. Esa é a demostración final de que foi un bo ano.

Son máis feliz do que o fun nunca, creo. Xa sabía que a felicidade se atopa nun, pero para chegar a ela deixei de lado as présas para pór en valor o camiño máis interesante. Aprendín que o medo se supera enfrontándose a el, inda que non sempre sexa fácil. Con tres collóns, como dicía o outro. A timidez non leva a ningures, pero é necesaria. Aprendín que a vida é fodida pero non lle din máis voltas. Ante a dor, respondo “Frío como una llave”. Antes os nervios alleos, respondo con tranquilidade. Ante os propios, como podo. “Sempre adiante”, é a única filosofía válida.

Tamén coñecín. Moito. Xente e lugares. Viaxar é incríbel e necesario. A soidade é preciosa en moitos momentos, pero as persoas tamén. O 2012 presentoume xente marabillosa que xamais esquecerei, ó igual que pailáns que xa non recordo. Queda o bo, xente que me ensinou a ser eu sen querer. Queda tamén xente que só fica comigo mentres durmo, pero que é suficiente.

Esta viaxe que leva o tren do azar no que montei hai 20 anos fará mañá unha nova parada non facultativa que rematará cun dos traxectos máis interesantes do que leva a viaxe. Ademais, foi coa mellor compaña e de grandes vistas. Espero que, a partir de agora, se alguén toma asento ó meu carón teña bo coidado cos soños que aí viaxan.

“Medrei, grazas a aquilo e a algo máis”

Soños incontrolábeis

Foto: Douglas Brown

...Que algún empresario me esperte
que estou farto de soñarte...