Ódiasme, ódiome

Canto máis me odias, máis te quero.
Canto máis te quero, máis me odio.

Fluzo - Mundo verde

Soñei con plantas de lume esta noite, querían arder e desface-lo mundo verde, coma un par de merda que choraron o meu sinte, sentía todo tan distinto do diferente. Fóra é todo triste, canciós do cowboy vasco puñéronme a pensar por que todo era tan seco. Que tendes morriña cando mercade-lo tabaco? Se todo é tan guapo, o meu cu é un espello.

E moitos preas e ignorantes falan doutros lugares onde chove viño e vives nun orgasmo continuo; o brillo das luces cegou os seus ollos... eles son os que non teñen collós. E mollo os pés tódolos días e as flemas son os meus taras, expandindo os meus conceptos coma un anxo que cuspe merda. A herba orballada calmará os nosos calcañares antes, que todos somos compañeiros de viaxe. Ninguén pode comprar o aire, todo estará ardendo, non quero moverme ata que todo caia e morra decadentemente. Pasar por riba da morralla, pisar a bosta moderna que cagan por riba nosa homes de traxe elegante. McDonalds ou Burger King, escolle o teu futuro; están por todas partes, queren comelo todo hoxe que aínda anda a dispacio, que podemos desfrutar do que nos regala a terra. Respira o mundo verde, non remuíños de area. Que chova, hostia, que chova! Eu son feliz sendo triste.

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Hai tempo que ta vendido, pero eu non sei que pasa que a xente namais que chora cando veñen as desgracias. Nós non comezamos isto, bótalle as culpas aos fachas; somos outra peza da máquina, choiantes da esquina, furando na mina, fumando ducados no mundo mollado en gasolina. Sarandongo, apura que mañá éche domingo, e os teus fillos escacharán con letras como esta. Imos enchernos de churrasco antes que os porcos non teñan cabeza, con viño do país, da casa dos nosos pais. Cando o mal ataca na raís, xa vai o carballo pra o carallo. O sal da vida estache no detalle. Que buscas? Ti que podes, que fas, que non te moves? Non sei que lle ves a eses lugares... o que sae cada noite nos teus soños, mundo verde. Apura antes que sexa tarde.

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Stutter, vente pra eiquí, mundo verde

Vida miña

E a vida volveu ser o que era: vida; miña. E as noites volveron ser o que foran: música; soidade.

A princesiña

Poesia | the bbp

Pechou o libro, ergueu a vista e ao mirar pola fiestra decatouse do moito que perdera -ou, mellor dito, deixara de gañar- por parva. Sen darlle máis voltas, meteu o libro na mochila e botouna ao lombo. Colleu as chaves do moble do corredor, fechou a porta e botouse a andar. Cando chegou ao coche retirou a publicidade dos limpaparabrisas e deixou a mochila no asento do copiloto. Maldiciu unha vez máis os atascos dos domingos á tarde, cando todo o mundo regresa á cidade para pór fin ao remate da semana. Pero, ese día, doeulle un pouquiño menos.

Ao chegar á aldea abriu a cancela da entrada e sentiu mágoa por non escoitar os ladridos de Tobi e saber que nunca máis o faría. Lembrou a súa infancia, onde os 26 anos eran algo tan afastado que máis que un futuro certo parecían unha utopía. Lembrou tamén que xa nunca sería princesa, nin cantante, nin tan sequera mestra. Mirou a maleza que agora brotaba no pequeno xardín onde seu avó xogaba con ela mentres súa avoa cociñaba aquel caldo que comían durante dous ou tres días. De súpeto, unha voz aguda desconectouna dos seus pensamentos: como non, era a lercha de Adela. Do mesmo xeito que cando ía pasar uns días á aldea todos os veráns, a vella non tardou en achegarse rosmando. Que se a casa se está botando a perder, que se seus avós pasaron moitos esforzos para coidala dende que faleceran seus pais, que se era visto que aquel traballo polo que marchara non tiña futuro... sempre a mesma historia. Que saberá ela? Pero, ese día, doeulle un pouquiño menos.

Á mañá seguinte deixou que foran os raios de sol o seu espertador. Por vez primeira en anos, na mesiña de noite non había un móbil en permanente conexión que houbese que consultar antes incluso de vestirse. Baixou apurada á cociña e tivo que esforzarse para atopar algo que non estivese caducado para poder almorzar. Deulle aire ás rodas da bicicleta vermella que tantas lembranzas lle traía e púxose en ruta coa mochila ás costas. Tras dubidar nalgunha bifurcación, puido ver ao final da recta o vello cemiterio do Fornego. Malia o sempre incómodo dun lugar coma ese, reconfortábaa que dende alí se albiscase o mar, mais non sabía por que. Quizais fose polas historias que o avó lle contaba de nena sobre o seu tempo de emigrado na Arxentina mentres lle sinalaba o horizonte. A ela custáballe crer que houbese terra alén do mar, que inocente!

Deixou a bicicleta arrimada ao carón do portón e camiñou cara unha das lápidas do fondo. Cando se detivo, mirou para os nichos e pousou a mochila no chan. Dela sacou o libro e, tras retirar as flores podres, deixouno no seu lugar. Sentiuse parva: tantos anos coa novela que escribira seu pai no faiado e inda non tivera -non quixera ter- tempo para lelo. Máis que parva, sentiuse mal, unha mala filla. Seus avós foran os primeiros en falarlle do “libro de papá”, e foron tamén quen lle entregaron aquel exemplar. Pero nunca ninguén lle dixo que ela era a protagonista, que era tan especial como “Ana” a da novela. Mais ese día tívoo claro. Non puido evitar que dos seus ollos brotasen bágoas de morriña, unha catarse interior que a fixo sentir máis pura.

...

...

Pola recta baixaba agora unha bicicleta encarnada. Volver a aquel lugar sempre lle revolveu o estómago. Pero, ese día, doeulle un pouquiño menos.

__________

Relato escrito para o concurso de relatos breves de Feiraco por mor das letras galegas 2013. Dado que lin mal as bases, extendinme na lonxitude do relato (582 palabras). Por iso non entra a concurso e o publico aquí. 

O western soñado

(...)

Cando os asaltantes comezaron a saír do bar en chamas, chegou o dono. Na súa expresión podíase ver o pavor, o medo, a impotencia. Apenas acertou a abrir a boca para preguntar polo sucedido:

 - Pero que demo fixestes, desgraciados!?
 - Era coma se todos eses homes fosen boas persoas... aseméela ó que hoxe sería o inferno máis horroroso.

A muller falaba cunha crueldade extrema que fixo brotar as bagoas de quen esa tarde perdera todo motivo para vivir.

(...)

O poder dos medios na sociedade

[...] Las personas mayores son, para los medios, consumidores de medicinas, de pensiones y de otros recursos públicos. Los jóvenes parecen vivir en un permanente botellón menos cuando se agrupan para destrozar mobiliario urbano en medio de alguna manifestación, y los parados de más de 40 años son personas inadaptadas a un mundo tecnológico, por poner sólo algunos ejemplos. [...]

Historia de un desencuentro

Javier Martín Nieto

Sobre a estrea do Cine España, en Lugo

Isto é o que se puido ler no xornal lucense El Progreso sobre a inauguración do Cine España. Cómpre advertir que o nome inicial sería Cine Xolda, pero as forzas franquistas impuxeron aqueloutro nome, "moito máis patriótico". A información e o extracto están obtidos do libro "O Cine en Lugo, 1897-1977", de Fernando Arribas Arias.

"...la primera sección se celebró a las siete y media de la tarde, cuya recaudación fue entregada íntegra al Sr. Gobernador Civil para fines patrióticos.
La sala se veía muy concurrida, tanto en las localidades bajas como las altas.
El cine España está, dentro de la mayor sencillez, muy bien de presentación y tiene una gran cabina.
Toda la obra se ve magníficamente terminada, habiendo recibido ayer el arquitecto Sr. Maquieira muchas enhorabuenas, así como la Empresa. Por nuestra parte, se la reiteramos a todos con efusión.
En la función inaugural hubo de pasarse en primer término un cristal con la cruz de Santiago y la inscripción «¡Viva España!». En este momento se oyeron muchos aplausos.
Luego se exhibió Romance Portugués, película magnífica en fotografía y en la que se presentan las típicas costumbres del campo de la vecina y acogedora nación por la que hoy España entera siente una desbordante simpatía. El «film» gustó muchísimo a la numerosa concurrencia, que apreció satisfecha las buenas condiciones del aparato proyector «Erko Arnós» con que cuenta este salón..."

 El Progreso, 22-XI-1936

Inmóbil

Alí estaba eu, inmobilizado, consciente de ter chegado a aquela situación por falta de previsión. Hai quen atribúe o refrán “xente nova e leña verde, todo é fume” a este tipo de cousas: actuar con rapidez, sen pensar. A miña situación non era sinxela, pero debía facer algo canto antes. É incrible a de cousas que se che pasan pola cabeza nese momento: só un par de horas antes era un home perfectamente libre, un rapaz máis nesta cidade. Porén, naquel momento, estaba nunha calella sen saída, nun labirinto do que é imposible saír con dignidade, facendo as cousas ben. Era máis consciente que nunca de que, malia non estar preso a onde estaba sentado, levantarme non era unha opción válida, as consecuencias poderían ser nefastas.

Pensei berrar, pero sería en van: a cavilla estaba botada por dentro, e é inútil intentar abrilo dende fóra. Ademais, non quería que, de haber alguén naquel antigo edificio, me visen en tan deplorable estado. Sei ben que é puro orgullo, pero o caso é que preferín quedar alí antes que perder a miña dignidade. E non me arrepinto. Se ledes isto é porque, grazas ó enxeño, logrei saír íntegro daquela situación. E é que tampouco se trabuca moito aqueloutra frase feita que fala de “ser máis listo que a fame”, posto que ata que non existe a verdadeira necesidade, a cabeza non rende ó 100%.

Como conseguir fuxín daquela endiañada situación é un segredo que levarei á tumba. Iso si, déixovos un consello: antes de ir cagar, comprobade que inda queda papel!!

Descoñecida,

Gustaríame coñecerte na rúa, un día calquera, porque é cando agasallas a túa máis fermosa mirada: a sincera.

Comprensible

understanding 21 | kruzul

Achégaste. Tremo.
Sorrisme. Tremo.
Un agarimo? Tremo.
Aloumíñasme. Tremo.
Buff... bícasme. Tremo.
Síntote. Tremo.
Quérote... tremes.

(hai xa tempo)